De koetsentocht is dit jaar misschien wel voor de laatste keer. Het publiek en de deelnemers zijn enthousiast. Het gemeentebestuur ook, maar “geen cent teveel hoor!” schijnt haar credo te zijn. Facilitair werkt men wel mee, maar als het op een structurele (bescheiden) subsidie aankomt, is men niet thuis. Jammer! Van heinde en verre komt men kijken en daarmee is duidelijk dat het niet alleen de menkunst en antieke koetsen, maar ook Kampen op de kaart zet. Overigens heb ik van ingewijden vernomen dat ook het Waterschap (WGS) niet overloopt van coöperatief gedrag. De wildroosters, waarvan er veel nutteloos liggen langs de dijk richting Ramspol, kunnen niet worden weggehaald en het gebruik van een Voorlichtingscentrum t.b.v. deze tocht en haar deelnemers bleek ook onmogelijk. Gevolg is o.a. dat men nu recht toe rechtaan over de Frieseweg moet met deze stoet. Sretlow zal er niet van opkijken als dit de laatste tocht wordt. Doodzonde!!

Waar men in Spanje van heinde en verre naar komt kijken zijn de stierengevechten. Nou ja, gevechten….stierenmishandeling zul je bedoelen. Dergelijke achterlijke tradities mogen ze, net als hanen- en hondengevechten, m.i.v. gisteren verbieden in heel Europa, maar nog beter, in de hele wereld wat Sretlow betreft.

Deze week bereikte mij het bericht dat de aardappeloogst vanwege de droogte gaat tegenvallen. Daarom gaan de prijzen van aardappelen en het patatfrietje omhoog. Een paar dubbeltjes zelfs. Stel dat het 40 cent duurder wordt en dat u bij benadering 25 patatjes per jaar eet, dan is deze eetgewoonte een hobby die u 10 euro meer kost. Persoonlijk kan ik daar niet van wakker liggen. Maar het gekke is, dat landelijke media de duurdere patat aanhalen en niet de vrijwel dagelijkse consumptie van aardappelen in gezinnen met (opgroeiende) kinderen. Soms denk ik dat het inlevingsvermogen van journalisten in de situatie van hun lezers en kijkers wel héél erg beperkt is.

Nu we het toch over prijzen hebben, in Amerika blijft de economie achter. Als dat maar niet het voorteken is van aanhoudende recessie. Hoe het verder moet met de bezuinigingen in ons land weet niemand, ook niet in deze gemeente, zolang niet duidelijk wordt wie er in een volgend kabinet de dienst uit gaat maken. Als men kiest om bijvoorbeeld niet te bezuinigen op cultuur, sociale voorzieningen, zorg en onderwijs, is dat heel nobel, maar waarschijnlijk ook weinig effectief om tekorten aan te zuiveren. Maar als men wél kiest voor bezuinigen op deze punten en bijvoorbeeld bouwen en wegenaanleg versnelt, is dat wel goed voor de werkgelegenheid, maar waar komt het geld dan vandaan om dit te doen?

Iets anders. Fouten maken mag. Wie niets doet, maakt geen fouten! Maar als je ziet dat een gedeputeerde in Groningen de provincie (lees inwoners) achterlaat met een gigantische schuld, omdat een project (Blauwe Stad) veel te optimistisch is aangepakt, dan zou je denken, “wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten”. Maar niets daarvan. Mijnheer C. vertrekt en heeft allang weer een andere mooie baan als voorzitter van de Vereniging van Woningbouw Coöperaties. In Den Haag is (jaren geleden) hetzelfde gebeurt met ene mijnheer D. Miljoenen schuld voor de gemeente (lees inwoners) door zijn woningbouwbeleid en D. wordt doodleuk ergens anders wethouder. Hoe zou dit in onze provincie en gemeente geregeld zijn? Of gaat het hier precies zo? Eerlijk gezegd heb ik geen idee. Maar het zou wellicht eens besproken moeten worden in de Gemeenteraad en Provinciale Staten. M.i. voorkomt dit nu en in de toekomst een hoop “luchtfietserij” en “gebakkenluchtprojecten”.

(Leuk woord voor Scrabble). Ja toch? Niet dan?

 

Sretlow